Weihnachtsgeschichte - ein etwas anderes Krippenspiel
Et fliejende Jesuskindsche oder Dat Kreppespill
von Gisbert Stenz
Bad Neuenahr-Ahrweiler. Also,--- se hatten sech zesamme jesetz on üvveläsch: „Wat maache me em Advent?“
Wat se net wollten, dat hatten se flott erous: E Krömsche o`m Weihnachtsmaat. E Kamellebüdsche ode ene Stand „Für die Dritte Welt“ sollt et och net jänn.
Die KAJU, dat heisch, die Katholische Jugendgruppe koom no langem Dispetier üvveein: Mir maachen e Kreppespill. Keine von dänne Elef- bäs Fuffzehnjöhrije hat en Ahnung, wat alles zo esu enem Spill jehüet.
Et Kati meint, dat Maria on Josef eijentlesch die Wichtechste wören. „Nä,“ meint et Vera, "dat wör doch dat Jesuskindsche." „Jo“, meint Karl: „Wämme noch e paar Schöfere on e sujar noch ein, zwei Schöf hätten!“...“ Oaß on Äsel wören och noch joot, ävve lebändesch kreije` mie die net op de Bühn“, reef de Berni. „No-jo!“, säät de Heinz, „esch könnt de Äsel maache, esch han deheim noch von Fastelovend ene Äselskopp ous Pappmaschee. On dou, Quallmann, (domätt woer de Marcel jemeint, der e paar Kilos zevill op de Reppe hat), dou bäss de Oaß, dou brouchs kein Vekleidung.“ - Jruuß Jelächte- „On“, reefen die andere dorchenande, „wat es mät de Kulisse on däm andere Kroom op de Bühn?“ „ Mie spillen vüe de Kireschedüe, droußen op de Stufe on do bröichte me hükstens en hölzen Fodekrepp, en klein Böisch Strüh, ene jruuse, jelle Stean, eine ode zwei Scheinwerfer“, säät de Karl, de Jruppensprecher. Annalena meint: "Wann mie e Stöck spille wollen, bröischten me och e Textbuch on en Erzähler“. „Kein Problem,“ meint de Karl. „Menge Opa hät me vezallt, se hätten fröhe „Lebende Bilder“ jemaach, do brouch me keine Text ze liere. Allemann stellen sech, je nodämm wie die Rolle senn, en Kostüme, feierlech hin on ene Erzähler liss ene Text.“
Fas` jleichzeidesch refeen se All`dorchenander: „Dat wied jemaach, on de Pastue moß de Erzähler maache!“
De Dritte Adventssonndaach koom. Dat Kreppespill woer en de Zeidunge aanjekünndesch. Punk` sechs Uhr däten de Jlocke lögge. On no etleje Probe der Mitwirkende` konnten dann de Zuschauer. se meinten zirka 100, op de Treppestufe`, füe de Kiresch dat Kreppespill als „Lebendes Bild“ bestaune.
De Kirschedüe stond weit op. Lenks on rächs vom Enjang hatt de Köste Müller Tannebäum opjestallt.
En de Mette von de Trapp sooch me op de letzte on vüeletzte Stuf´ schrääch dat Kreppsche mäm Jesuskinsche, däm Kathi seng Popp. An der eine Seit soß de Jungfrau Maria, Kati, op ener Böisch Strüh on op de andere Seit stond de Josef, Karl. Henesch däm Josef kickten Oaß on Äsel erous. Op de Stufe vüe däm Kreppsche hatten sech die andere Jonge on Mädsche als Hirte drappiert. Richteje Orijinal-Schofsfelle hatten se aan on ahle Schlapphöt om Kopp. Se hatten däm Kinsche och jät metjebraach: E paar Äppel, e Stöck Brut, e Fläschelsche Melech mät Nüggel on andere Lebensmittel. On als besondere Üvveraschung loochen vüe dea Stufe, zwei lebendije Schöf. Die hat de Dennis bei sengem Nohper, däm Rademachersch Pitte ousjeliehnt.
Der jruuse Scheinwerfe`jink aan on all`maaten se e janz feierlesch on anndächtesch Jesiich. De Pastur feng mät senge Erzählung ous de Bibel aan. Janz leis hürt me de Mussik em Hendejrond: Ich steh an Deiner Krippen hier....
Dea jruuse Stean üvve em Enjang lüüch on funkelt. Alles woer erjriffen on de Tant` Trina meint: „Nä, wat äs dat schön!“
Nou kom de Erzähler an die Bibelstell`:...Da trat der Engel des Herrn zu ihnen...!
Dat woer dat Stichwoert für dat Vera. Wie ene Engel koom se ous em Hendejrond, em schnieweiße Kleid, met joldeneje Flüjele on ousjebreitene Hän`, die Aure aandächtesch en de Himmel jeriich`. “ Aah...!“ hüet me en de Zuschaue`reihe. Dä...! Op eimol rompelt et! De Engel, et Vera, woer jähnt de Strühballe jestusse, feng aan ze stolpere on wollt sech am Kreppsche fes`hale.
Dat Kreppsche helt stand äver dat Jesuskindsche floch em huhe Bore durch de Lof`` on land onnen op einem von de Schöf. De Äsel, Heinz, konnt jrad noch e jewaldesch „Sch...“ afbremse. De Dennis flitz henesch de Schöf her, die sech dönn jemaach hatten. Jeistes jejenwärtesch reef de Erzähler met lauter Stemm: „Ehre sei Gott in der Höhe und auf Erden Friede den Menschen...!“
De Zuschauer klatschten bejeistert on Tant`Trina meint: „Nou äs jo ous däm „Lebenden Bild“ noch e „Lebendesch Bild“ jewore!"
De Jonge on Mädsche hatten also Erfolesch jehatt, on en de Zeidunge`woer von däm Ereichnis e sujar met Bild berischtet woare.
