Komen die ijeschte Daach, ahn derre morejens alles met Newwel vehange woa on aaf on zo et och at ens frijere däät, dann woa dat öm de Mejatesdaach eröm. At Woche füjehea zooren die jruse Püjesch ze zweit hännesch enande, zweschen sesch ene Bunnerohm op de Scholdere, von Hous ze Hous doresch dat Doref on däten senge:

„Dotz, dotz dellijedotz,

jeff me en ahle Mejatesdotz !“

Dann jeng et we’ide

op hudöitsch:

„Hier wohnt ein reicher Mann

der uns was geben kann!

Vieles soll er geben,

lange soll er leben!

Lass uns nicht

so lange stehn,

denn wir

müssen weiter - gehn!“

Dann komen die Löck erous on braachten alles, wat brenne konnt: Kaddongs, Lompe, ahle Köref on Zeine on Bunnestrüh, wat se extra dofüje vewaht hatten. Dat wuje op demm Bunnerohm opjere’it on we’ide jeschleif. Woa der Rohm voll odde et wuje ze schwea, dann braachten se dat janze Jeschije ahn de Held op de Sammelplaaz. He woa en jruß „Juja“ on von Derre, die at do woaren. Et wuje alles jröndlesch inspizijet. Die meiste Freud kohm op, wenn Eine ene ahle Autoreife ahnschleppe dät. Höck weiß me, dat dat en riesenjruß Söijere’i es. Äwwe domols han se nuje drahn jedaach, dat dea jood brenne on stenke dät. Jähn Owend wuje der Krohm met de Schörreskah op de Joldberesch, wu dat Mejateschöppche woa, met alle Mann huh jedout. Dat woa ene joode Plaatz do owwehallew vom Zijelfeld! Vun do ous konntme we’it sehn on dat Foije wue och we’it jesehn. Wat do Owwen alles passijet es, dat woa jeheim. Aff on zo hät me at ens jehüjet, dat do de ijeschte Schnaps em Lewwe jedronke wuje.

Natüjelesch hatten se denn deheim jeklöit - jenau su wie der Tubbak, der se jequalemp han. Hattense met demm „Besoreje“ vom Tubbak mol kei Jelöck, dann dätenen et och drüje Kijeschblädde, die se en Ze’idong jerollt han. Et woa emme schweja wat loss do Owwen! Dea Üwwemoot hät se och at ens ene Autoreife ahnstäsche looße, deja se dann de Beresch eraaf jeschibbelt han. Zom Schluß ässe dat aresch huhe Rääsch vom Zijelfeld raaf jefloore on onne ousjebrannt. Et sollen suja von derre Püjesch at ens do raaf jefloore senn. Höllef enä - esch well nöis jesoot hann! Äwwe lewwe dohn se nou noch! Be’i all demm mooten se och noch oppasse, dat keine von Heppenge kom, on dat janze Kröhmsche, wat se zesammejedotz on openandejestiwwelt han, ahnjestoche hät! Äwwe de Heppenge jeng et net annesch! Die mooten oppasse, dat Keine ous Heimesche opjetauch es! Woa endlesch Mejatesdaach on deja Haufe huh woa wie noch nie, dann wuje dea ahnjestoche on e präschtesch Föije brannt op demm Mejateschöppsche. Mije Pänz han ohs stolz met de Knolleköpp am Klüstesche opjere’it on laut „De helleje Sankte Meates, da woa ene joode Mann“ jesonge! Vom Mejateschöppsche komen die jruse Jonge met ijere Päschfackele on senn janz oußen jejange. Die Päschfackele hatten se sellefs jemaach: eine Fahrradmantel joof 3 Peschfackele. Denn Mantel hatten se mät demm Be’ijelsche en 3 Deijel jeschlohn on mät Näjel op ene Knöppel jeklopp. Hätt och jood jebrannt - on jestonke.

Die Knolleköpp woaren am Daach füjehea noch füje Wäntefoode füje de Köh jedaach. Nou dät dat Kejazje doresch Aure, Moujel on Naas lüchte. Die Bou’ere hatten kein Ahnong, dat mije ije Wäntefoode op demm Knöppel doresch dat Doref drohn.

Dann kohmen die ijeschte Pape’ijelatejane op. Die däten lüüschte! Do komen die Knolleköpp net jähn ahn! Wie jean hätt esch esu en Latejan jehatt! Dann hat esch tatsäschlesch ein krisch! „Nou pass me jood drop op, domät de Nächsjoha noch jet dovon häss,“ meint menge Vadde. Met mengem Broode hann esch mesch ahn menge Mamm ijere Hand ahn de Öilejass en der Fackelzuch enjere’it. Mije komen nu’e bäs zom Fujemanns Nella, do stond dat Denge at en Flamme!

Wat han esch jehöilt! Weijel menge Broode dobe’i woa, senn esch der janze Zuch met jejange: met Träne en de Aure on enem verbannte Ress am Knöppelsche! Ahn de Mädschescholl han esch äwwe trotzdämm vom Sank Mejates noch ene Hijez kresch. Höck äs dat nimmi su. Se’it die Schollkände no dem vijete Scholljoha all oussehallef en die Scholle john, hät sesch dat veschlohn. Die jruuse Püjesch han zom Deijel en andere Dörefe Frönde on dohn sesch net mie su trääfe, wie dat vüjehea woa. On do, wu dat Mejateschöppsche woa, löif jetz die Autobahn drüwwe.

Nou dohn se op dem Schullehoff en klein Föijesche aafbrenne on de Sank Mejates schwätz noch jet met de Kände. Äwwe eint es bliff: Die Kände kre’ijen noch emme ijere Hijez!

Irene Thöing