Janz hösch on rohesch es off äimol Schnie vom Himmel jefalle on hätt ons Annenach met äinem Schlaach en äin Märschenstadt vezaubert. De Schloßjaade es en Pracht on ed sitt aus, als wänn de Finstere wäiße Gadiene hätte. Epaar Merele (Amsel) zänken sesch off de Wiss ömm en faule Appel on machen schwer Spekdakel. De aale kröppelije Trauer-wäid kräit noch emol Fijur, nur dorsch datt schöne wäiße Kläid aus fröschem Polwerschnie. Am Rhäin herrscht Roh on Fridde. Datt jemötlesche Leutesdorf läit janz vedrähmt em Wenterzauber. Off de Schöffe könnt me mäine, wären wäiße Bettdöje jezooch wure. Onsere aale Krane sitt aus bi en decke Franzus met de wäiße Baskemötz. De Plantane hann bräde Mannschette aus Schnie off ihre schwere Äst läie. Alles es janz stell, me hürt käi Audu on käine Radau. Nur de frösche, sauwere Schnie hätt awäi datt soon. Bi esch su am Rhäin met mäinem Hond lawe, mooß esch an Fröhe denke, bi me bäim ürschte Schnie derekt met em Schlidde en de Felster jezooch säin. Met Karacho wur de janze Nummendaach eronne jefahr. Schnieballschlachte aafjehaale, bo ed och schun emol Jezänk on Träne joof. De brave Pänz hann en gruße Schniemann jebaut. En de janze Stadt woren de Kamine am qualme.

Off de Drottewars wur Ösch on Sand jestreut, domet Käine falle döht. Nasse Schoh, rude Backe on en Rotznas, datt hatte me ons em Schnie enjefange. Von Kält wor nix ze spüre, mir woren en onserem Element. Dehäim hatte me noch de janze Wenterzauber en ons. Ed joof warme Melsch on frösche Socke. Em Köscheowe hann de Brodäppelsche schun jebruzzelt on mir Kenner mooßten noch huttesch aus em Finster gucke, ob ed widde frösch jeschniet hätt. Heut kümmt derekt ed Streuaudu, de Drottewars mößen jefäscht würe on em Null komma Nix es alles bi fottjebloos. Ons schnieverdrähmt Annenach wor nur an äinem Daach ze bestaune, awe vielläischt kümmt de wäiße Pracht noch emol widde, dänn noch hamm me Wenter