Do es en Bethlehem Jesus off de Wält gekomme, on schaimbar hät domols jedä äbbes dofonn gehüürt. Dii Ällere fonn Jesus woren kään Könije, dat woren ainfache normale Löit. On jätz hann Könije dofonn gehürt, dat en nöije Könesch gebore wure wäär. Zäidunge gowet noch net, an Brewe fonn de Post woä gar net ze däng-ge, fillaischt hann se met Breefdouwe gearweit. Wänn domols schonn Glabbachä geleeft hädden, dii hädden gesoot:“ Bat nau?“. Of alle Fäll hann sesch drai Könije of de Weesch gemacht, dä Pans ze fenne. Ob dii nau allän woren, odä dä ganse Hoofschdaat met hadden, wääs me net. Bo se nau härkoomen wääs me och net, de Orient es gruus. Et müssen schaimbar geschöide Löit gewese sain. Me hät se och dii drai Weise genannt, on hadden net fill ofzewäise. Nuä drai Morje Land, odä hann esch do äbbes falsch feschdanne.Bii et och es, se hann sesch dii Kamele saddele loose, on säin du met dänne dursch de Sand geridde. Esch wääs net ob se wat ze ässe on ze tröng-ge dobai hadden, dii Kamele woren en jedem Fall follgetankt. Caspar, Melchior on Baltasar hiisen se. On de Melchior hat en Wanderkaat dobai, on es ömmä forne off geridde, obwool dii annere och Kaade lese konnden. Schbädä hat dä Melchior nimmi sufill off dii Kaat geguggt, wail se demm Schdärn nogeridde säin. Dat hööscht, dii konnden nuä naachs met dänne Kamele dursch dä Sand trabbe, wail me üwe Daach kään Schdärne siit. On wänn de dann kään Taschelamp dobai häss, bess de ofgeschmesse. Fillaischt hat dä Melchior en Kiirz am Kamelsaddel fästgemacht, on ömmefort met Fix widdä angemacht. Dat hiis also och, dat dii Könije üwe Daach pänne mussden. Owä bo konns de üwe Daach noch en Schloofschduff fenne?. Et woä alles hinnesch de förscht. Wänn dii Könije nau naachs dursch de Gejend getrabbt säin, hadden dii och e bessje Schess en de Boggs on Ängst, se könnden fonn Diire angegreffe würe. Deshalb fingen dii naachs an ze singe. Se säin also demm Schdärn no, on hann gesunge. Dohär hät me höit noch dä Name Schdärnsingä, nuä dii giin üwe Daach on net naachs. Met ner Raisegeschwindeschkait fonn 12 km pro Kamel, pro Daach,hadden se dä Weesch nau geschafft. Dat woren 144 km en dänne 12 Daach. Dä Schdärn es do üwe suem aale Schdall schdoon gebliiwe, on om Ortsschild schdonnt, bii se ränngeridde säin, Bethlehem. Esch glööf, dat muss me glööwe, dat en Schdärn schdoon bläift. Owä zo der Zait hät me jo och noch geklööft, dat dii Ärd en Schäif es. Esch glööf häi hann se oos en Bär offgebonne. Do schdonnden se nau naachs füä demm Schdall. Dat es jo nau och kään rischdije Zait öm Löit ze besöje, dii grad wat Klääns gekrischt hann. Owe egal se säin oone anzeklobbe en dä Schdall on woren gans febaawelt. Do looch e klään Känd en de Fuddekrepp on woä am pänne. Tach zesamme, me wollden dä nöije Könesch besöje on kradeliire, säi me häi rischdesch. Esch glööf schonn sööt de Jupp, dat soll dä nöije Könesch sain. Esch siin ijä hat wat metgebraacht?. Dat könnde hinnehin läje, me wollden nämlesch grad schlowe goon. Nä nä sööt de Baltasar, dofüä hamme dä wäide Weesch net gemacht, dat me schonn widdä goon solle. Bat hadde dann dobai? De Caspar hät gesoot dat hä Gold metgebraacht hät. Dat es en goode Sach sööt de Jupp. Wämme widdä häi aus demm Schdall raus säin, könne me dat good gebrauche. De Melchior hät sesch e bessje no fore gedröggt on sööt; Esch hann Myrrhe metgebraacht. Dii es good gään alles wat su an Ktankhaide an ääne rannkomme kann. Schön sööt de Jupp, jätz hamme och schonn en Hausabedeek. Läjet do newesch de Esel. On wat hann sii dobai frööscht de Jupp dänn Caspar?. Gans schdolz sööt hä; Esch hann oisch Wairooch metgebraacht. Ou ja dat es en schöne Sach on könne me good gebrauche. Dä Geschdank fonn dem Oks on demm Esel gäät me off de Wäggä. Met demm Wairooch künnt dann ändlesch en dä Schdall mo en annere Geruch ränn. Dii hl. Könije hann sesch noch e bessje dä Klään angeguggt, on de Caspar sööt zomm Melchior: „ Nä, mem Gesischt genau de Faddä“. Su, dann wölleme widdä goon määnt de Melchior. Nä nä soot de Jupp, iir kräit doch jätz kain Zimmä mii. Ürschdemo dang-ge füä alles wat ijä metgebraacht hat, owä lääscht oisch hinne newesch dä Oks ent Schtrüü on pännt good. Et Maria hät dann morjens füä all e Frööschdöck gemacht, on dii Könije, met dänne drai Morje Land, säin dono widdä haimgeridde.

Lewe Leser haalt de Uure schdaif, on bläift gesond.

Karl-Fred Becker