Andernach. Manjesmol könnt me jo vom chrestlesche Glaube aaffalle, wenn me alles hürt on sitt, batt en de Welt passert. Me könnt mäine, de Herrgott hätt ons vejäss on wär janz sparsam met Schutzengele on säine göttlesche Hilf. Nix es dovon ze spüre. De Welt am onnerjohn, de Mönsche vesinken em Sturm on Wasser. Onglöcklesche Familie, ohne Arbäit Krankhäite on allerhand Sorje. Kläine Kenner lööst me vehüngere, on met em Veezeusch wüed och net jerad artjerescht ömmjange. Dozoo kummen noch all die ville Flüschtlinge met ihrem gruße Lääd on Häimwieh on Ängste. Bäi all dänne Jedanke on Bilder aus em Fernsehn well sesch käin Wäihnachsstimmung enstelle. Awe dann off äimol, dann kannste ebbes spüre. E Jeföhl, jewaltesch, awe net ze beschräiwe. Em Jade blöhen de Chrestruse on strecken ihr wäiße Blöte mette em Wenter en de Himmel. De Kerze em Zemmer ömmhöllen desch met ihrem warme Lischt, on de aale Wäihnachslieder läjen ebbes Stelles on Rohijes en ons Herz. En de Stadt es ed janz stell, on üwe de Krahnebersch es jähn Omend en rude Schleier jezooch. Heut es Heilesch Omend. De Glocke von onserem Dom veschaffen sesch Jehör üwe de janze Stadt on jedes Haus. On wänn me dann noch em warme Zemmer setze, met schaukelnden Enkelkenner off em Schuuß, dann hätt de Herrgott en Botschaft an ons. Er hält säin Hand üwe ons, on de Schutzengele dürwen och widde fleje.

Gisela Pfeil