Die emischdelbde Kaffitass
von Anita Trostel
Frejer woor ed off em Wald su, dat ma säin Kaffitass emischelbd häd, wama nix mieh noaischidd hann wolld. Dat woor su en Flääsch un Blood iwwerigange, dat ma dat och imachd häd, wama allään woor.
En die Unnertass häd ma aus de Owertass de Kaffi ischidd, doamed e kehl weere doad. Häd sisch ääner anischdälld wie en Hoamel, es ofd inoochd en See off em Desch iweese. Desweje häd ma meisdens och schonn die Unnertass med voll imachd. Ma es doavonn ausigange, dat die zwedde Tass och ausidrun’ge weerd. Ed es dann isoahd woore: „En goode Sau lässd nix em Troach“. Wama dann inoochd ihad häd, häd ma die Owertass einfach emischelbd. Dann häd ed ihäße: „Wann de Säi sadd sein, weerd de Troasch emischdierzd“.
Wie dann awer su die modernere Zeide koamen, häd manscheääner ned iwossd, wie e ed jedz med säiner Kaffitasse hahle solld un ed konnt imm su giehn wie em Joann un em Pidder:
De Joann un de Pidder wooren zwei rischdije Wäller Bouere. Die hadden fier de Pasduur Holz ihahre, dat imm eischendlisch ganimme zoischdanne häd, dat die Imähn imm awer emmer noch geewe doad.
Wie se zeregg ikomme sein, sollden se zemm Dank nau bäim Pasduur Kaffi drin’ge. De Frau Pasduur had en de Kisch fein de Desch idäggd med na weiße Deschdägg un mem fäine Ischärr. De Kaffi häd good iroche, dat woor kääne aus Koor oadda Eischele.
Äbbes koam denne Zwei awer schbanisch vier. Die Pasduursch häd jedem drei Tasse hinischdälld ihad, Ään Ower- un ään Unnertass, wie dehäm, awer doa dronner noch en grießere Tass. Dat dat en Dälla sein solld, konnden se sisch ned vierschdälle.
Vonn dehäm wooren se zwei gruuße Tasse iwöhnd un de Bodderschdegger doaden se aus de Hand esse, doa brauchden se kääne Dälla, wie der, der wie en dredde Tass debei schdoann. De Joann un de Pidder hann sisch froachend aniguggt, kääner äd iwossd wie e anfänge solld. Se wollden sisch awer och ned blamiere, dat se ned wossden, wie ma sisch bäi fäine Läid benemme doad.
De Pidder häd die meisde Kuraasch ihad. E schnabbd sisch die Kaffiekann un schidd sisch alle drei Tasse voll. De Joann schdälld säin drei Tasse och ausenanner un mischd e demm Pidder noa.
Dann häd jeder imüdlisch säin drei Tasse Kaffi ronnerischlabbad. Wie die Pasduursch widder en de Kisch koam, hann di Zwei idoahn, wie wann se nie annaschda Kaffi aus drei Tasse idrun’ge hädden. Se hann die Pasduursch aniguggt, als wollden se soahn: „Sisde, mir Bouere kännen och die fäine Sidde.
Anita Trostel. Foto: privat
