Eine Adventgeschichte von Gisela Pfeil
De Adventszäit
Andernach. Wänn de Himmel em Dezember omens janz rud üwe de Krahnebersch jestrahlt hätt, dann hann se ons Kenner vezeelt, ed Chresskinnsche wär Plätzje am backe. Mir hann datt geklauft, on ons off Wäihnachte jefreut. Schön on hämelech wor de Adventszäit, on manjesmol wor ed schun krachend kalt on jefror. Omens wur de Adventskranz off de Köschedösch jestellt on de rude Kerze aanjemacht. Me hann jesunge on jebeet on em Köscheowe hann ons Brodäppelsche jebruzzelt. Jeden Daach wur en neue Wunschzeddel jeschriwwe on off de Finstebank jeläscht. Ed Chresskinnsche ode säin Engele hann en naachs fottjehollt. Alles Mürlije hamme ons jewönscht. En Poppekösch, en Vekaaflade, en Wipproller, epaar Rollschoh, en Teddiebär, en Äisebahn, en Laubsäjekaste on en Blockflöt. Wönsche konnte me ons jo alles, awe jekreescht hamm me meestens net esu vill. En de Kösch hing en Adventskalänner an de Wand, on morjens wur als ürschtes dat neue Finstesche offjemacht. Dohenne wor ömmer e schö Bildsche. De janze Zäit säin omens ons Pandöffelsche für de Dür jestellt wure, on meestens wor morjens ebbes Sößes dren. De Adventszäit wor en schöne Zäit. Ed wur woochelang jebackt, jebastelt,Nöss jeknackt on jestreckt. De Junge hann met de Laubsäsch Märschefijure ausjeschnitt on bont bemolt. De Mädsche schöne Topflappe jehökelt. Brav wore me, on dorfe bäim Plätzjebacke helwe. De Plätzjesdus hätt jede Woch e anne Versteckelsche jekreescht, awa ömmer widde hamm me de Dus jefonne on good stibizt. De Ditzemänner mooßt ech met Ei bepinsele, domet se schön glänze dohte. Off de Bauch wuren epaar decke Rosine jedröckt. Em Wald Moos on Efeu für ed Kreppsche gesöscht. De Vatter hätt em Jaade de Barbaraäst aafjeschnitt on dann wuren se en et warme Wasser jestellt. An Wäihnachte hann se dann schön wäiß jeblöht. Am Nikelosomend wur jezittet on jebeet, awe me hann ons och jefreut, wänn ed em Hausjang jeläut hätt. De Hans Muff hätt met de schwere Kette jerasselt on de Nikelos met säinem schöne Jewand on goldene Booch kom en et Zemmer. Do säin ech ürscht emol onne de Dösch. Aus dämm Booch hätt e fürjelees, bat me alles aanjestellt hann, awe ed stonden och goode Sache dren. Zwöschendorsch hätt de Hans Muff widde met de Rud jeschloon. Zom Schluß joof ed aus dämm gruße Sack Spillzeuch, Sößes on vill Nöss. Me hann jebeet on jesunge on de Nikelos es wäide jezooch en et nächste Haus. Wämm me vom Schliddefahre aus de Felster dorschjefror häimkomte, hätt ed janze Haus vom Backe good jerooch. Dann joof ed warme Melch on de Reste vom Pläzjebacke. De Motter hätt ons kahle Föß jeriwwe on de nasse Strömp on Hönsche üwe de Köschowe jehange für ze trockene. Em Haus on em goode Zemmer wur ed ömmer jehäimnisvolle. Nau konnt ed bes Wäihnachte nimmi lang dauere. Am Adventskalänner woren nur noch epaar Dürsche offzemache. En em Spinndsche hätt ed good jerooch. Ed lochen schun laute schöne Sache für ze koche erömm. Omens en de Bette hamm me ons datt decke Plümmo üwe de Kopp jezooch on von all dänne schöne Sache on von Wäihnachte on em Chresskinnsche jedrähmt.
