Ed es alles däijara iwoore, besonnersch Obst un Imees. Desweje hann isch ma idaachd, ma kennd joa och moa off die ahle Obst- und Imeessoardde zeregggreife odda off die heimische Soardde. Die kama sälwa anboue, wama en Gaade häd und die weeren ned erschd doarsch de halwe Wäld ikaard. Bäi meiner Idan’ge seima och die Biewere Name von beschdemmde Obst- un Imeessoardde enifalle un desweje hann isch e klään Ischischdje draus imachd.

Alsu, ed Friedsche un ed Hilde, zwei dischdije Hausfraue, unerhahlen sisch:

Friedsche: „Hilde, isch laden disch fier häid Nummendaach zemm Kaffi en. Isch machen en Drenschelskooche med Sahne“.

Hilde: Ach, wäsde Friedsche, isch essen ned geer Drenschele, doa kräijen isch emmer schlieh Zänn vonn. Awer isch woor Moarbele un Brombele blegge, doa geewen isch da wat vonn, dann kanns de en imischde Moarbels- un Brombelsplatt mache med Sahne“.

Friedsche: „Good Hilde, dann machen ma dat su. Awer wann ed Bromme oadda Quädsche gefd, dann kräisde doafier wat devonn un vonn oasa Schnuggelschesbiere em Gaade geewen isch da och e Kärfje voll.“ „Isch hama iwwerlääd, wat isch fier häid Meddaach koche soll. Ed gefd quer doarsch de Gaade. Muure, Kollräfja, Zwiwwele un Loach hama em Gaade. Isch koafen noch e Hämmsche, dat kochen isch med, dann kräijen ma en goode Sobb“.

Hilde: „Nä, Friedsche, dat daaf isch bäim Kaal ned mache. Vonn Muhre, Loach un och ruude Reewe kräid der unrohisch Idärms un läfd dauand off de Logus. De Kaal well emmer e oandlisch Schdegg Flääsch off em Dälla hann. Bäi oas gefd ed häid Broade med Soß un Wedemoos. Dat Wedemoos hann isch em Wenda enifrore un doavonn kräide en en oandlije Glätsch off de Dälla. Dat maach e geer un doa klatschd säine Goume emmer en de Hänn“.

Friedsche: „Am Sonndaach kimmd oase Kevin mem Schantall un de Kenner off Besuch. Dat es e Problem., kann isch da soahn. Ed Schantall es Vegetariarin, doa fälld ed ma emmer schwer wat ze koche. De Willi häd isoahd isch soll Ärwese un Muhre doarjenanner oadda Bunnesobb mache oadda e Debbe voll Kälwazänn koche. Dat es joa Quatsch, dat issd dat Schantall doch all ned. Isch giehn en de Biolade un guggen moa, ob isch doa Mausuursalat odda Ändiffja kräijen. Oas Kadoffele sein lauda su klääne Imbesja, doadraus machen isch Quällmänna. Fier oas un de Kevin kommen eniläde Hering debai un ed Schantall kräid Broadkadoffele draus un doabei Mausuur- oadda Ändifffjessalat. Awer Isch gloowen dat Schantall issd och geehr Mäll, wann isch die kräijen, nemmen isch die med. Ed daid zwar widder Ärja geewe, awer die Kenner kräijen vonn ihrer Umma Feschschdäbsche un Pommfrit, dat loassen isch ma ned nemme“.

Hilde: „Friedsche, doa fälld ma en, isch muss och noch en de Biolade. Mäi Noabasch häd ifroachd, ob isch ihr vonn doa en Bund Sauerrambes medbränge kennd. Jedz hann isch ed äilisch. Alsu, dann tschö, bes häid Nummendaach. De Kaal kann da gleisch noch die Moarbele und Brombele fier die Platt vorbeibränge“.

Anita Trostel