Zo Zaide als de Läktresch fonn Noiwid no Glabbach gefaare es, loochen of de Schtroose noch dii Schtroosebaanschinne. Schpädä furen dann dii O - Busse, on dii han kään Schinne mii gebraucht, on säin an der elektrije Owerlaidung gefaare. Dii zwai Äiseschträng of dänne dii Läktresch gefaare es, han sesch och de Handwärgä ze eje gemacht. Handwärgä, dii wat ze transpodiire hadden, häss de met de Käär durjet Dorf faare sään. De Anschtraischä z B, met Farfaimere, Binsele on Lädä. Su onne annerem och dii Schrainä. Fomm Schlaachlade üwä Düre bess zomm Sarsch, hann dii alles durjet Dorf gejuggelt.

En de Hinnegass gowet och en Haldeschdäll füä de Läktresch, on do hat de Welter säin Schraineräi. De Clem on de Benn, dii zwai Weltere, wossden bii se dii Glaise füä dii Schraineräi nötze konnden. Se hadden sesch en Käär met Aisebeschlääsch of de Rädä gebout, dii genau off dii Schinne gepasst hät. Su woä dann garandiert dat se en de Kärschschtroos on Weiser Schtroos nimi üwe dat hubbelije Flasdä ze faare brauchden. Wail en Glabbach och fill Weltere gewoont hann, sain dii Schrainä dann och öfdä met der Käär üwe dii Glaise ent Roochdorf gefaare. Owä uwe all annere Schtroose hät alles noch gerabbelt on gewaggelt wat se off de Käär gelade hadden. Do mussden se iir Geschörr odentlesch en Wolldägge on Sackläine änpagge, sonst wären dii Möwelschdöggä all ausem Laim gegange. Hadden se dann de Kunschaft fesorscht , säin se met der Käär aus Rischdung Kärsch kommend, widdä üwe de Schinne en de Wärkschdatt gefaare. On do es su fufzesch Medä füä de Wärkschdatt ömmä äbbes komijes passiirt. Dii Käär hät sesch no reeschs bewäscht, wollt aus dänne Glaise raus, on bäi de Kreth en de Hoff. De Kreth woä en Bauwä, on hat hinne em Hoff fill Gemüggel schdoon, bo me sesch als Kär debai schdälle konnt.

De Kreth hat owä och forne an de Schtroos en Wiirtschaft. Naja hät de Benn gesoot wänn dii Käär häi hinne schdoon bläiwe wäll, schdälle miä oos doforne ant Büffe. On dat es net nuä aimo, nää, öfdä passiirt, se säin der Käär net Härr wure. Gänüwä en demm aale Fachwärkhaus hät sesch dat änä ofdä angeguggt dä och en demm Haus gewoont hät. Dehe hiis hä, on woä bäi de Baan als Lockfürä beschäfdescht. Hä hät owe am Fänsdä geleje on sesch dii Sach beguggt, bii dii Käär ömmä bäi de Kreth ränn wollt.

Wail hä jo bäi de Baan woä hät hä sesch Gedang-ge gemacht bii me do en Waisch änbouwe könnt. Dä Gedang-ge woä good, owä dii Glaise fonn de Baan hann net zo dänne Schinne fonn de Läktresch gepasst. Et wär och schwiiresch gewese dii Waisch ze bedääne, wail me se met de Hänn memm Hewel rüwwedöije musst. Wämme dann mo fegääse hät dii Waisch zeröck ze schiibe ,wär dii Läktresch bess bäi de Kreth füret Büffe gefaare. Dii Weltere hann dat su lang gemacht on sesch behollewe, bess dii Schinne wäg woren, on dann Busse gefaare säin. Dann hann se et su gemacht bii all Schrainä, sesch omens e paar Huwelschböön üwe de Schöllere geschnesse, dat hät ausgesään als wänn se gearwet hädden, on säin dann ääne tröng.ge gange.

Lewe Leser haalt de Uure schdaif on bläift gesond.

Karl-Fred Becker